nu ook voor non-facebookertjes...
picasaweb.google.com/mangelschots.charlotte
donderdag 5 juni 2008
dinsdag 3 juni 2008
Welcome home
Dank je wel lieve mensen,
om mij al die weken te volgen. Mijn reisje is voorbij, nu kunnen de verhalen beginnen.
Voor de nieuwsgierigen: op mijn facebook heb ik een selectie van mijn meer dan 4000 fototjes gezet...
www.facebook.com/photos.php?id=722259599
Tot vlug... ergens in het Belgiënlandje!
(heb net ontdekt dat je er alleen opkan als je zelf facebook hebt, sorry other people)
om mij al die weken te volgen. Mijn reisje is voorbij, nu kunnen de verhalen beginnen.
Voor de nieuwsgierigen: op mijn facebook heb ik een selectie van mijn meer dan 4000 fototjes gezet...
www.facebook.com/photos.php?id=722259599
Tot vlug... ergens in het Belgiënlandje!
(heb net ontdekt dat je er alleen opkan als je zelf facebook hebt, sorry other people)
But of all the things I can miss
Baby just remember this
Your loving arms and your tender kiss
Are my favorite welcome home...
Baby just remember this
Your loving arms and your tender kiss
Are my favorite welcome home...
maandag 12 mei 2008
Laatste weekjes
:Het is raar om op Anke haar teller te kijken en te ontdekken dat we nog maar 19 dagen te gaan hebben. We gaan Kigoma en Tanzania bijna achterlaten, wetende dat het nooit zal terugkomen zoals wij het gekend hebben...
Maar... eerst nog enkele dagen profiteren van alles wat het land ons te bieden heeft.
Voor verslag van het weekend:
http://www.bloggen.be/tanzania2008/
Maar... eerst nog enkele dagen profiteren van alles wat het land ons te bieden heeft.
Voor verslag van het weekend:
http://www.bloggen.be/tanzania2008/
lot in kigoma
Anke en ik in Kibo
bbq op hilltop met Renske en Esther en WITTE WIJN!
Vanachter in een truck, op weg naar Gibbs voor etentje met Constantino en Erik (laatste keer)
Op de markt: lot en botje!!!
Gisterenavond eten in Suncity met onze hollandse vrienden (vlnr: Renske, Auwie, Esther, Anke, Martin en ik)
maandag 5 mei 2008
Decadent in Kigoma
Manmanman, wat een weekend! We hebben ondervonden hoe je hier in Kigoma boven de maatstaven van de modale Tanzaniaan kan leven. Vrijdagavond besloten Anke en ik te gaan eten in het Hilltophotel, we hadden geen zin om eten te komen. Daar kwamen we enkele Zuid-Afrikanen tegen die met hun vliegtuigmaatschappij hilltop bijna volledig hadden afgehuurd. Ze vliegen met UN-vliegtuigen en rijden met UN-busjes. We werden uitgenodigd om hen te vergezellen aan tafel, en dronken een bacardi-cola... Twaren heel out-going mannen, want ze nodigde ons onmiddelijk uit voor een BBQ aan het zwembad op zaterdag. Daar konden we geen neen tegen zeggen. Ook zouden er nog andere Nederlandstalige meisjes komen en tis altijd leuk om andere mensen te leren kennen.
Zaterdagavond hebben we superlekker gegeten... En de Nederlanders hadden zelfs marshmallows mee. Herman, een van de hilltopguys had een gigantische emmer punch gemaakt. En die zou die avond helemaal op moeten. Zoveel dat ik gedronken heb, tvoelde echt licht in mijn hoofd. Dat krijg je ervan als je niet meer elk weekend bailey`s drinkt. Toen we verzadigd waren leek het ons een goed plan om nog een stapje in de wereld te zetten. Blijkbaar was het hier een gewoonte om elke zaterdag naar KiboPeak te gaan, de plaatselijke discotheek. Dus... met zen alle in het UN busje en naar Kibo. Daar hebben we ons nog een uitgeleefd en we bleven dansen tot in de late uurtjes.
De volgende dag werden we (weer) uitgenodigd op Hilltop. We zouden gaan zwemmen, maar omdat Hilltop geen zandstrand heeft, besloten we met zen alle naar ons strand te gaan. Twas al in de late namiddag, want we hebben lang geslapen. En dat deed DEUGD! We besloten vandaag niet meer aan scriptie te werken, we hadden tenslotte al 3 dagen volle bak gewerkt. Toen we ons afvroegen wat we die avond gingen eten, stelde de jongens voor om in Gibson te gaan eten. Dat is het meest smakelijke restaurant van heel Kigoma en eigenlijk niet al te duur. Je kan er pizza eten, loempia, salaadjes,... Maar Anke en ik zitten op de moment krab bij kas omdat we in Mwanza zoveel uitgegeven hebben. We hebben al aan onze ouders gevraagd om te storten, maar eens de broeders in actie schieten... Dus, geld voor Gibs was er eigenlijk niet. Ook de Nederlandse meisjes (Esther, Auwie en Renske) waren nogal blut omdat de bankautomaat in Kigoma niet wou werken. De mannen stelden dan voor om ons te trakteren. Die gasten zijn echt niet te doen. Ze hebben de gewoonte om alles voor meisjes te betalen. Ik voelde me heel even een groupie. Twas een hele gezellige avond, luxe in het hol van de wereld.
Ik ben ergens wel blij dat we de hilltop nu pas ontdekt hebben, want elke weekend op dit ritme leven. Ik zou vergeten dat ik in Afrika zit.
Zaterdagavond hebben we superlekker gegeten... En de Nederlanders hadden zelfs marshmallows mee. Herman, een van de hilltopguys had een gigantische emmer punch gemaakt. En die zou die avond helemaal op moeten. Zoveel dat ik gedronken heb, tvoelde echt licht in mijn hoofd. Dat krijg je ervan als je niet meer elk weekend bailey`s drinkt. Toen we verzadigd waren leek het ons een goed plan om nog een stapje in de wereld te zetten. Blijkbaar was het hier een gewoonte om elke zaterdag naar KiboPeak te gaan, de plaatselijke discotheek. Dus... met zen alle in het UN busje en naar Kibo. Daar hebben we ons nog een uitgeleefd en we bleven dansen tot in de late uurtjes.
De volgende dag werden we (weer) uitgenodigd op Hilltop. We zouden gaan zwemmen, maar omdat Hilltop geen zandstrand heeft, besloten we met zen alle naar ons strand te gaan. Twas al in de late namiddag, want we hebben lang geslapen. En dat deed DEUGD! We besloten vandaag niet meer aan scriptie te werken, we hadden tenslotte al 3 dagen volle bak gewerkt. Toen we ons afvroegen wat we die avond gingen eten, stelde de jongens voor om in Gibson te gaan eten. Dat is het meest smakelijke restaurant van heel Kigoma en eigenlijk niet al te duur. Je kan er pizza eten, loempia, salaadjes,... Maar Anke en ik zitten op de moment krab bij kas omdat we in Mwanza zoveel uitgegeven hebben. We hebben al aan onze ouders gevraagd om te storten, maar eens de broeders in actie schieten... Dus, geld voor Gibs was er eigenlijk niet. Ook de Nederlandse meisjes (Esther, Auwie en Renske) waren nogal blut omdat de bankautomaat in Kigoma niet wou werken. De mannen stelden dan voor om ons te trakteren. Die gasten zijn echt niet te doen. Ze hebben de gewoonte om alles voor meisjes te betalen. Ik voelde me heel even een groupie. Twas een hele gezellige avond, luxe in het hol van de wereld.
Ik ben ergens wel blij dat we de hilltop nu pas ontdekt hebben, want elke weekend op dit ritme leven. Ik zou vergeten dat ik in Afrika zit.
donderdag 1 mei 2008
ndela en dagelijks leven
omgeving voor ndela
workshop op ndela
uitzicht van ons strand `s avonds
bloed geven op ndela
brandon op bezoek (en julie)
busrit from hell en paradijslijk Tilapia
sOndertussen zijn we weer enkele dagen verder, maar Mwanza ben ik nog steeds niet vergeten. De helse busrit zal nog lang in mijn gedachten blijven. Ik denk dat we ongeveer alle problemen zijn tegengekomen die je je kan voorstellen. Vastzitten in de modder, motorpech, band vervangen, auto’s die de weg blokkeren,… Wat was ik blij toen we de kustlijn van Mwanza zagen! We hebben er een zalige tijd gehad, mijn buik heeft nog nooit zo lang zo vol gezeten! Pizza, ijsjes, pasta, broodjes, koekjes,… Het is een vreemde gedachte dat zoveel vertrouwde dingen nu plotseling zo ‘fantastisch’ zijn. Ik vond het voetpad en de strepen op de weg zo fascinerend, zelf ze kleine supermarkt was op zich al een attractie.
Mwanza… I love it!
We hebben 1 nacht in een duurder hotel geslapen en daarna besloten we een goedkopere optie te proberen. We vonden het zonden om zoveel geld uit te geven aan slapen als je er ook lekkere dingen mee kon gaan eten. We ontdekten al vlug het ‘Christmas tree hotel’, een hoteltje in een verlate hoekje van de stad. ’s Avonds konden we genieten van heerlijke maaltijden in het ‘mzungu-volle’ Tilapia Hotel. Een pareltje en 85 dollar per nacht, iets voor op huwelijkreis?
Nu zijn we ondertussen donderdag en heb ik een workshop kunnen volgen op Ndela. Elke avond doen we een zwemmetje in ons prachtige meer. De broeders en ook studenten van Newman komen ons elke avond vergezellen. Je moest ze eens bezig zien, de kleine kinderen! (Alla scouts met de surfplanken op het water)
De muggen steken me nog altijd dood en ik heb ondertussen een wandelroute op mijn bil staan.
Voor de rest? Alles dik in orde! Jullie horen nog van mij!
Lieve zoentjes en dikke knuffels,
Lot
Mwanza… I love it!
We hebben 1 nacht in een duurder hotel geslapen en daarna besloten we een goedkopere optie te proberen. We vonden het zonden om zoveel geld uit te geven aan slapen als je er ook lekkere dingen mee kon gaan eten. We ontdekten al vlug het ‘Christmas tree hotel’, een hoteltje in een verlate hoekje van de stad. ’s Avonds konden we genieten van heerlijke maaltijden in het ‘mzungu-volle’ Tilapia Hotel. Een pareltje en 85 dollar per nacht, iets voor op huwelijkreis?
Nu zijn we ondertussen donderdag en heb ik een workshop kunnen volgen op Ndela. Elke avond doen we een zwemmetje in ons prachtige meer. De broeders en ook studenten van Newman komen ons elke avond vergezellen. Je moest ze eens bezig zien, de kleine kinderen! (Alla scouts met de surfplanken op het water)
De muggen steken me nog altijd dood en ik heb ondertussen een wandelroute op mijn bil staan.
Voor de rest? Alles dik in orde! Jullie horen nog van mij!
Lieve zoentjes en dikke knuffels,
Lot
zondag 20 april 2008
Again me
Donderdag heb ik heel de namiddag in het ziekenhuis gezeten. Weer ben ik alleen met twee jongentjes naar Maweni Hospital gegaan. Het blijft me verbazen hoe lang alles hier duurt. Ik weet nog dat ik eens naar het ziekenhuis in België moest en dat ik één uur moest wachten. Dat vond ik toen echt vreselijk lang! Maar ten opzichte van hier is één uur echt niets. Weer wachtten de kinderen braaf tot ze bij de verpleegster mochten komen. En, ik zag het al aankomen. De kleinste schoot in paniek toen hij de verpleegster bloed van iemand anders zag afnemen. Ik dacht even dat hij ging weglopen, maar het bleek dat hij kroop in een hoekje, ver weg van de pijnlijke spuiten. Toen het de beurt aan ons was, nam ik de kleine op mijn schoot. Hij spartelde verschrikkelijk tegen, vooral toen de verpleegster de spuit uit zijn omhulsel haalde. Ik merkte weer hoe ik absoluut niet tegen huilende kinderen kan. Ik kreeg zelf de tranen in mijn ogen, maar ik moest me sterk houden. Een wenende blanke zou echt geen zicht zijn. Ik heb echt bewondering voor de oudste! Hij blijft ongelofelijk kalm en troost zijn broertje, houdt hem mee tegen en geeft hem een hand. Ik voelde hoe sterk de band tussen die twee gastjes was, broederliefde is een mooi gegeven.
Ook heb ik sinds woensdag een stalker. Het is een man die een beetje ‘zot’ is en me heel de tijd volgt. In het begin probeerde ik hem nog gewoon te negeren, maar nu wordt het echt wel lastig. Hij komt de poort van Ndela binnen, geeft briefjes aan mij, praat aan één stuk door in een brabbeltaaltje, … Adolf heeft hem al buiten de poort gejaagd, maar vanaf ik één stap verder zet, hangt hij weer als een plakijzer tegen mij. Echt vies! Zelfs toen ik deze middag in Hobbies Bar een yoghurtje ging eten bleef hij staan kijken. Creepy!!!
Toen we gisteren op de markt aan het rondlopen waren was hij er weer. Hij gaf een aai over mijn hoofd. Zooooo vies! Gelukkig was Joyce erbij en zij heeft hem weggejaagd... Volgende week Mwanza, ik hoop dat hij daarna niet meer terugkomt.
Gisteren voormiddag hadden we weer geen elektriciteit. En dan kan je niet zoveel doen. Een boekje nemen en aan het strand liggen... Zalig!
Ook heb ik sinds woensdag een stalker. Het is een man die een beetje ‘zot’ is en me heel de tijd volgt. In het begin probeerde ik hem nog gewoon te negeren, maar nu wordt het echt wel lastig. Hij komt de poort van Ndela binnen, geeft briefjes aan mij, praat aan één stuk door in een brabbeltaaltje, … Adolf heeft hem al buiten de poort gejaagd, maar vanaf ik één stap verder zet, hangt hij weer als een plakijzer tegen mij. Echt vies! Zelfs toen ik deze middag in Hobbies Bar een yoghurtje ging eten bleef hij staan kijken. Creepy!!!
Toen we gisteren op de markt aan het rondlopen waren was hij er weer. Hij gaf een aai over mijn hoofd. Zooooo vies! Gelukkig was Joyce erbij en zij heeft hem weggejaagd... Volgende week Mwanza, ik hoop dat hij daarna niet meer terugkomt.
Gisteren voormiddag hadden we weer geen elektriciteit. En dan kan je niet zoveel doen. Een boekje nemen en aan het strand liggen... Zalig!
woensdag 16 april 2008
al over de helft
Wat vliegt de tijd toch als je nieuwe ervaringen opdoet. We zijn al over de helft en het lijkt alsof we gisteren zijn aangekomen. Toch is er al heel wat gebeurd.
Ik heb ondertussen mijn paspoort terug en op dit moment zijn de broeders het aan het verlengen. Visa is maar voor 3 maanden geldig.
Ik heb mijn thesis losgelaten in mijn hoofd... ik sta blijkbaar al redelijk ver, dus waarom beginnen panikeren? Ik heb mijn eerste hoofdstuk al af, ben bezig aan de rest en heb mijn theoretische kaders al. Dus dat zal wel lukken zeker? Ons sociaal leven is hierdoor wel NUL... Vrijdag hebben we nog eens een cafebezoekje gepland met Constanstino en Eric. Gaat weer gezellig worden, die broeder zijn echt grappige gasten. Zaterdag komen Joyce, Tresor, Deo en een blanke vriend van Deo eten. De week erna denken we erover na om en Mzungu-feestje te doen en Sex And The City te kijken. Haha!!! Rob (iemand van Anke haar werk en een heel klein beetje `verkeerd`) heeft de dvd-box meegenomen van de VS. Word zo bizar. Ik zie me al kijken naar Carry die door haar dure appartement loopt, elke nieuwe scene andere kleren aanheeft of met haar vriendinnen gaat eten in poepsjieke restaurants... Wat een contrast...
Maandag naar Mwanza! Zal deugd doen, er een weekje tussenuit. Even genieten van pizza en ijsjes, dure hotels en lekker niks doen.
Anke heeft voor ons rokken en tasjes laten maken, echt lief. Tis niet echt een Afrikaans stofje, maar eigenlijk ook weer wel een beetje. Iets ertussenin...
Goed, jullie zijn weer mee?
Tot een volgende keer maar weer...
Ik heb ondertussen mijn paspoort terug en op dit moment zijn de broeders het aan het verlengen. Visa is maar voor 3 maanden geldig.
Ik heb mijn thesis losgelaten in mijn hoofd... ik sta blijkbaar al redelijk ver, dus waarom beginnen panikeren? Ik heb mijn eerste hoofdstuk al af, ben bezig aan de rest en heb mijn theoretische kaders al. Dus dat zal wel lukken zeker? Ons sociaal leven is hierdoor wel NUL... Vrijdag hebben we nog eens een cafebezoekje gepland met Constanstino en Eric. Gaat weer gezellig worden, die broeder zijn echt grappige gasten. Zaterdag komen Joyce, Tresor, Deo en een blanke vriend van Deo eten. De week erna denken we erover na om en Mzungu-feestje te doen en Sex And The City te kijken. Haha!!! Rob (iemand van Anke haar werk en een heel klein beetje `verkeerd`) heeft de dvd-box meegenomen van de VS. Word zo bizar. Ik zie me al kijken naar Carry die door haar dure appartement loopt, elke nieuwe scene andere kleren aanheeft of met haar vriendinnen gaat eten in poepsjieke restaurants... Wat een contrast...
Maandag naar Mwanza! Zal deugd doen, er een weekje tussenuit. Even genieten van pizza en ijsjes, dure hotels en lekker niks doen.
Anke heeft voor ons rokken en tasjes laten maken, echt lief. Tis niet echt een Afrikaans stofje, maar eigenlijk ook weer wel een beetje. Iets ertussenin...
Goed, jullie zijn weer mee?
Tot een volgende keer maar weer...
vrijdag 11 april 2008
nog meer foto`s
Ik en Richard (hoofdleiding Scoutsgroep Mandaleo)
De scoutsleiding die mijn workshop gevolgd hebben!foto`s
Zonsondergang op het strand van Gombe
Julie en ik in het `huis van Jane`
Sebastiaan die tijdens mijn workshop het condoomgebruik uitlegde...
Ik met op de achtergrond een aapje
dinsdag 8 april 2008
terug van gombe
Dit weekend was echt een weekend om nooit te vergeten. We hebben een heerlijke tijd in Gombe doorgebracht. De aapjes waren super schattig en we hebben we van super dicht kunnen volgen. Ook het strand was er een uit een sprookje.
Tot woensdag moet ik nog workshops voor de scouts geven en dat gaat goed!
Mijn eindwerk vlot nog steeds niet, maar ik heb er niet veel meer aan kunnen doen door het weekendje.
Ons hotel voor Mwanza ligt vast en je kan het bewonderen op deze site: http://www.newmwanzahotel.com/
We zullen hier 2 nachten blijven en de andere twee nachten een goedkopere lodge zoeken, want tis echt veel geld en eigenlijk veel te sjiek voor ons.
Kwaheri...
Charlotte
Tot woensdag moet ik nog workshops voor de scouts geven en dat gaat goed!
Mijn eindwerk vlot nog steeds niet, maar ik heb er niet veel meer aan kunnen doen door het weekendje.
Ons hotel voor Mwanza ligt vast en je kan het bewonderen op deze site: http://www.newmwanzahotel.com/
We zullen hier 2 nachten blijven en de andere twee nachten een goedkopere lodge zoeken, want tis echt veel geld en eigenlijk veel te sjiek voor ons.
Kwaheri...
Charlotte
donderdag 3 april 2008
Nieuw huisje en Gombe
Hoi allen,
donderdag zijn we verhuisd naar ons nieuwe huisje aan het strand. Eerst zagen we het niet zo goed zitten omdat Joyce niet meemocht van Stan. Maar nu is alles heel ok! We hebben een vrouw die komt poetsen en onze kleren wast. De tijd die we daarin staken, kunnen we nu besteden aan eten maken.
Op mijn stage ben ik begonnen met de workshop voor de scouts. Elke dag van 4 tot 6 geef ik hen 2 uurtjes les over hiv/aids. En dit 5 dagen, echt een leuke afwisseling.
Dit weekend gaan we naar Gombe, aapjes kijken...
Mijn eindwerk is andere koek, het schiet echt niet op. Ik kan maar niet beginnen schrijven en dat frustreert me mateloos. Ik begin meer en meer schrik te krijgen dat het niet gaat afgeraken voor ik uit Tanzania vertrek.
Vandaag komt Julie bij ons inwonen. Tis een Frans meisje dat op Anke haar stageplaats vrijwilligerswerk doet. Ze blijft wel enkel in het weekend bij ons, want tijdens de week zit ze in het vluchtelingenkamp.
Voila, weer een up-to-date-houdertje..
Groetjes,
Charlotte
donderdag zijn we verhuisd naar ons nieuwe huisje aan het strand. Eerst zagen we het niet zo goed zitten omdat Joyce niet meemocht van Stan. Maar nu is alles heel ok! We hebben een vrouw die komt poetsen en onze kleren wast. De tijd die we daarin staken, kunnen we nu besteden aan eten maken.
Op mijn stage ben ik begonnen met de workshop voor de scouts. Elke dag van 4 tot 6 geef ik hen 2 uurtjes les over hiv/aids. En dit 5 dagen, echt een leuke afwisseling.
Dit weekend gaan we naar Gombe, aapjes kijken...
Mijn eindwerk is andere koek, het schiet echt niet op. Ik kan maar niet beginnen schrijven en dat frustreert me mateloos. Ik begin meer en meer schrik te krijgen dat het niet gaat afgeraken voor ik uit Tanzania vertrek.
Vandaag komt Julie bij ons inwonen. Tis een Frans meisje dat op Anke haar stageplaats vrijwilligerswerk doet. Ze blijft wel enkel in het weekend bij ons, want tijdens de week zit ze in het vluchtelingenkamp.
Voila, weer een up-to-date-houdertje..
Groetjes,
Charlotte
donderdag 20 maart 2008
Droevig en blij
Heyla,
gisteren was het mijn dagje wel... Ik ben naar een echte Afrikaanse begrafenis geweest. Echt bizar. Het was een vriending van Mary, ongeveer 28 jaar en ze heeft haar lootje gelegd omdat ze flauw was gevallen. Het ziekenhuis kon geen oorzaak aanduiden.
De begrafenis vond plaats naast het huis van de dode. Grote doeken van de UNHCR, die hier voor alle mogelijke doeleinde worden gebruikt, lagen op de grond. We arriveerde rond half 3. We gingen bij de rest van de vrouwen zitten, want de mannen moesten aan de andere kant gaan staan.
Na een uurtje waren er wel 150 mensen aanwezig. De vrouwen begonnen te zingen. Het was niet echt droevige muziek, en echt heel mooi.
Nog een uurtje later werd de kist afgeleverd. De dode vrouw lag nog in het huis opgebaard. Het was een helgroene kist met kleurijke versiering. Ik heb geen foto, want was mijn fototoestel vergeten.
Toen ik dacht dat de gebeden van de priester gingen beginnen, kwam er een man met een mededeling. Mary vertaalde voor me dat de kist te klein was, omdat de vrouw te `vet` was. Dus moesten ze nog een uurtje wachten omdat ze in sneltempo de kist groter moesten maken. Je hoorde in het huis de werkmannen de kist uitelkaar kloppen en groter maken. Zeer bizar.
Eindelijk was het zover. De kist was groter gemaakt en de priester begon aan het gebed. Ook hier kwam zang bij te pas.
Nadien kreeg iedereen de kans om nog een laatste groet te brengen. Ook wij deden dit. Je zag het gezicht van de vrouw maar het zag er nog wel goed uit.
Toen ik gegroet had, keek ik achteruit waar Mary bleef... Ik zag 4 vrouwen een vrouw dragen. Ja hoor, Mary was flauw gevallen.
Zo, dit was mijn kort verhaaltje voor vandaag. Donderdag,vrijdag en maandag heb ik vakantie. Collectieve sluitingsdag. Joepie!
Volgende week verhuizen... lees blog Anke voor meer info (www.bloggen.be/tanzania2008).
Salaat
gisteren was het mijn dagje wel... Ik ben naar een echte Afrikaanse begrafenis geweest. Echt bizar. Het was een vriending van Mary, ongeveer 28 jaar en ze heeft haar lootje gelegd omdat ze flauw was gevallen. Het ziekenhuis kon geen oorzaak aanduiden.
De begrafenis vond plaats naast het huis van de dode. Grote doeken van de UNHCR, die hier voor alle mogelijke doeleinde worden gebruikt, lagen op de grond. We arriveerde rond half 3. We gingen bij de rest van de vrouwen zitten, want de mannen moesten aan de andere kant gaan staan.
Na een uurtje waren er wel 150 mensen aanwezig. De vrouwen begonnen te zingen. Het was niet echt droevige muziek, en echt heel mooi.
Nog een uurtje later werd de kist afgeleverd. De dode vrouw lag nog in het huis opgebaard. Het was een helgroene kist met kleurijke versiering. Ik heb geen foto, want was mijn fototoestel vergeten.
Toen ik dacht dat de gebeden van de priester gingen beginnen, kwam er een man met een mededeling. Mary vertaalde voor me dat de kist te klein was, omdat de vrouw te `vet` was. Dus moesten ze nog een uurtje wachten omdat ze in sneltempo de kist groter moesten maken. Je hoorde in het huis de werkmannen de kist uitelkaar kloppen en groter maken. Zeer bizar.
Eindelijk was het zover. De kist was groter gemaakt en de priester begon aan het gebed. Ook hier kwam zang bij te pas.
Nadien kreeg iedereen de kans om nog een laatste groet te brengen. Ook wij deden dit. Je zag het gezicht van de vrouw maar het zag er nog wel goed uit.
Toen ik gegroet had, keek ik achteruit waar Mary bleef... Ik zag 4 vrouwen een vrouw dragen. Ja hoor, Mary was flauw gevallen.
Zo, dit was mijn kort verhaaltje voor vandaag. Donderdag,vrijdag en maandag heb ik vakantie. Collectieve sluitingsdag. Joepie!
Volgende week verhuizen... lees blog Anke voor meer info (www.bloggen.be/tanzania2008).
Salaat
donderdag 13 maart 2008
Misverstanden
Dag guitige lezertjes,
lang geleden en veel gebeurd...
De workshop van de scouts gaat (misschien) doorgaan van 25 maart tot 31 maart. Der is een probleempje met de financieen. Er moet namelijk betaald worden voor het eten daar en het vervoer van de drie vormingswerkers... Hopelijk willen de broeders voorschieten. En anders zal ik wel een andere oplossing vinden zeker?
Ik heb ondertussen al veel organisaties bezocht, maar op men stageplaats blijft er niet veel te doen. Ik ga misschien een handleiding schrijven voor Ndela met methodieken voor leuke hivpreventie workshops. Ik hoop dat ze er iets mee zijn en anders is het voor mezelf en voor de (misschien) workshops van de scouts nog wel handig.
Dit weekend zijn we met de broeders koekjes gaan bakken, amaai, was zo lachen. We hadden eerst per ongeluk cassavabloem gekocht, en dat trok echt op niks VIES.. Gelukkig hadden broeders nog gewone bloem en konden we na een uurtje al onze fantastische kunstwerkjes opsmullen.
Deze avond gaan we bij Deo eten. Het is een rasechte Afrikaan die 10 jaar in Belgie (puntjes erop) heeft gestudeerd. Hij had ook een ander koppel uit Gent uitgenodigd. Wordt nog leuk!
Men teva`s stinken al niet meer, te hard doordrongen van het zweet en hebben hun dienst al bewezen.
Elyne, kdenk aan je meid... Meisjes, steun haar ook in mijn plaats er nog eens extra bij.
Celien, niet aan mijn glijmiddel komen he!
Marieke, heeeeeel veeeel groetjes van de kok Kihinga!
x
sjalooot (in het swahili)
lang geleden en veel gebeurd...
De workshop van de scouts gaat (misschien) doorgaan van 25 maart tot 31 maart. Der is een probleempje met de financieen. Er moet namelijk betaald worden voor het eten daar en het vervoer van de drie vormingswerkers... Hopelijk willen de broeders voorschieten. En anders zal ik wel een andere oplossing vinden zeker?
Ik heb ondertussen al veel organisaties bezocht, maar op men stageplaats blijft er niet veel te doen. Ik ga misschien een handleiding schrijven voor Ndela met methodieken voor leuke hivpreventie workshops. Ik hoop dat ze er iets mee zijn en anders is het voor mezelf en voor de (misschien) workshops van de scouts nog wel handig.
Dit weekend zijn we met de broeders koekjes gaan bakken, amaai, was zo lachen. We hadden eerst per ongeluk cassavabloem gekocht, en dat trok echt op niks VIES.. Gelukkig hadden broeders nog gewone bloem en konden we na een uurtje al onze fantastische kunstwerkjes opsmullen.
Deze avond gaan we bij Deo eten. Het is een rasechte Afrikaan die 10 jaar in Belgie (puntjes erop) heeft gestudeerd. Hij had ook een ander koppel uit Gent uitgenodigd. Wordt nog leuk!
Men teva`s stinken al niet meer, te hard doordrongen van het zweet en hebben hun dienst al bewezen.
Eergisterenavond hebben we de documentaire van Braambos opnieuw gezien. Safari van hoop was enkele weken voor we vetrokken op de tv geweest, net nadat Broeder Stan de Opusprijs in ontvangst genomen had. Dat deed echt raar om Mandaleo op de tv te zien en we herkende een heleboel mensen. Ons schattig oudje, Ronardo, Charles,…
Terwijl ik gistere door de hoofdstraat liep, verschoot ik me op een gegeven moment een bult! Uit een van de huizen, bij nader inzien een moskee, kwam een zangstem. Zo eentje waar we op kamp al een paar keer mee wakker geworden zijn. Ja Stijn, ik moest aan jou denken.
Luk, je termos leeft nog en hij doet echt super goed dienst. Ik neem hem elke dag mee en bij elke slok koud water denk ik aan jou.
Tttttttttiiiiiiiiiiiiimmmmmmm, alles goed hier. Ik kom wel eens voor jou koekjes bakken als ik terug ben.Elyne, kdenk aan je meid... Meisjes, steun haar ook in mijn plaats er nog eens extra bij.
Celien, niet aan mijn glijmiddel komen he!
Marieke, heeeeeel veeeel groetjes van de kok Kihinga!
Misschien dit weekend een dagje Gombe, als Anke het kan regelen en anders naar het MOOIE strand (St Jacobsonbeach).
Eind april naar Mwanza en op het einde een week vroeger richting Dar Es Salaam om richting Kilimajaro en misschien Zanzibar...
En het eindwerk nog natuurlijk... peer to peer education here I come.x
sjalooot (in het swahili)
woensdag 5 maart 2008
7 dagen workshop
Olle olle
het begint in orde te komen
ik mag van 15 tot 21 maart een workshop geven aan de scouts... Jaja, de volle 7 dagen! En daarna gaat de scouts zelf een lespakket samenstellen voor in klassen te gaan geven, en die mag ik ook bekijken!
En ik zie dat wel zitten.
Gisteren is Anke teruggekomen van haar trip. Ze zit met Malaria opgescheept... Minder voor haar! Maar tziet ernaar uit dat ze vlug terug de oude gaat worden!
Voila, dat was een kort uptodate houdertje
Oma, Voke, Moeke, bedankt voor jullie berichtjes, doet me deugd!
Liefs,
Charlotte
het begint in orde te komen
ik mag van 15 tot 21 maart een workshop geven aan de scouts... Jaja, de volle 7 dagen! En daarna gaat de scouts zelf een lespakket samenstellen voor in klassen te gaan geven, en die mag ik ook bekijken!
En ik zie dat wel zitten.
Gisteren is Anke teruggekomen van haar trip. Ze zit met Malaria opgescheept... Minder voor haar! Maar tziet ernaar uit dat ze vlug terug de oude gaat worden!
Voila, dat was een kort uptodate houdertje
Oma, Voke, Moeke, bedankt voor jullie berichtjes, doet me deugd!
Liefs,
Charlotte
dinsdag 4 maart 2008
Peer to peer
Dag lieve bloggertjes,
ik ben echt blij met al jullie lieve mailtjes!
Hier in kigoma is alles ok, Anke is nu met haar stage op workshop tour... Nu ben ik dus een beetje eenzaam, maar ik red het wel.
Gisteren ben ik naar het Welfare Office in Kigoma gegaan en ik kan misschien met hen naar een project woensdag of donderdag of vrijdag. Zolang ik maar iets te doen heb!
Ik hoop alleen niet dat ik straks teveel werk aan mij hoofd ga hebben. Ik moet aan de scouts peer to peer education gaan geven over hiv/aids. Volgens de directeur van Ndela zal het een workshop van 3 of 4 dagen worden. Daar gaat dus wel wat tijd in kruipen, maar ik kijk er al naar uit!
En dan heb je dat eindwerk nog... Ik denk dat ik eindelijk een probleemstelling/vraag heb gevonden:
Hoe kan peer to peer education bijdragen tot hivpreventie in Kigoma.
Dus als je hierover toevallig info over vind, ook over andere projecten... Je mag altijd een mailtjes sturen!
Ik probeer zo veel mogelijk van Afrika te genieten. Elke middag een yoghurtje in Hobbies Bar, met een Harry Potter erbij. Voor ik de daladala terug naar huis neem, koop ik bij een mevrouw een cassava. Das een wortelachtige soort die ze hier bakken op een bbq en een beetje zout op doen. Echt super lekker!
Dit weekend zijn we naar de Newman, Kihing, geweest, er was een broeder jarig en we waren uitgenodigd op het feestje. Er was een groot buffet, of toch groot naar de maatstaven van Afrika. En na het eten was er nog cake!!! Echte cake.
Als verjaardagskadootje hadden Anke en ik koekjes gebakken, en ze waren echt super lekker. Ik had nooit gedacht dat we zoveel lol konden beleven aan zon dwaze zaterdagopvulling.
Eigenlijk was het de bedoeling om pannenkoeken te bakken, maar dat gaf voornamelijk brokjes.
Als ik het even niet meer zie zitten op Ndela dan droom ik over de dingen die nog moeten gebeuren. Hopelijk krijgen we de kans op 3 dagen naar het Gombe park te gaan, het natuurpark van Jane Goodhall, dat verbonden is met de stageplaats van Anke. Eind april gaan we voor een week op reis naar Mwanza, aan het Victoriameer. En we boeken ons vliegtuigtickets naar Dar Es Salaam een week vroeger, zodat we daar ook nog wat kunnen ronddolen... Aangezien ik de workshops op zaterdag moet geven, komen er dus stagedagen bij en kunnen we op het einde van onze stage nog wat profiteren.
Deze morgen ben ik opgestaan en Joyce had heerlijk 'boterhammen in een ei' klaargemaakt. Mmm echt zo lekker en veel beter dan de normale brood met honing. Je kan hier inderdaad wel veel kopen en Anke en ik hebben afgesproken dat we nog niet direct choco enzo gaan kopen, deze luxeproducten zijn veeel duurder dan in België. Terwijl al de andere zaken hier veel goedkoper zijn. Ik sms bijvoorbeeld naar belgië voor 0,073 euro! De daladala kost 300 shilling, en 1 euro is 1600 shilling, dus reken zelf maar uit! Melk is hier dan weer heeeel duur, en daarom kopen we melkpoeder, smaakt ongeveer hetzelfde maar kwaliteit verschilt toch wel.
Goed, ik ga jullie laten en hopelijk tot in de loop van deze week,
dikke kus
charlotte
ik ben echt blij met al jullie lieve mailtjes!
Hier in kigoma is alles ok, Anke is nu met haar stage op workshop tour... Nu ben ik dus een beetje eenzaam, maar ik red het wel.
Gisteren ben ik naar het Welfare Office in Kigoma gegaan en ik kan misschien met hen naar een project woensdag of donderdag of vrijdag. Zolang ik maar iets te doen heb!
Ik hoop alleen niet dat ik straks teveel werk aan mij hoofd ga hebben. Ik moet aan de scouts peer to peer education gaan geven over hiv/aids. Volgens de directeur van Ndela zal het een workshop van 3 of 4 dagen worden. Daar gaat dus wel wat tijd in kruipen, maar ik kijk er al naar uit!
En dan heb je dat eindwerk nog... Ik denk dat ik eindelijk een probleemstelling/vraag heb gevonden:
Hoe kan peer to peer education bijdragen tot hivpreventie in Kigoma.
Dus als je hierover toevallig info over vind, ook over andere projecten... Je mag altijd een mailtjes sturen!
Ik probeer zo veel mogelijk van Afrika te genieten. Elke middag een yoghurtje in Hobbies Bar, met een Harry Potter erbij. Voor ik de daladala terug naar huis neem, koop ik bij een mevrouw een cassava. Das een wortelachtige soort die ze hier bakken op een bbq en een beetje zout op doen. Echt super lekker!
Dit weekend zijn we naar de Newman, Kihing, geweest, er was een broeder jarig en we waren uitgenodigd op het feestje. Er was een groot buffet, of toch groot naar de maatstaven van Afrika. En na het eten was er nog cake!!! Echte cake.
Als verjaardagskadootje hadden Anke en ik koekjes gebakken, en ze waren echt super lekker. Ik had nooit gedacht dat we zoveel lol konden beleven aan zon dwaze zaterdagopvulling.
Eigenlijk was het de bedoeling om pannenkoeken te bakken, maar dat gaf voornamelijk brokjes.
Als ik het even niet meer zie zitten op Ndela dan droom ik over de dingen die nog moeten gebeuren. Hopelijk krijgen we de kans op 3 dagen naar het Gombe park te gaan, het natuurpark van Jane Goodhall, dat verbonden is met de stageplaats van Anke. Eind april gaan we voor een week op reis naar Mwanza, aan het Victoriameer. En we boeken ons vliegtuigtickets naar Dar Es Salaam een week vroeger, zodat we daar ook nog wat kunnen ronddolen... Aangezien ik de workshops op zaterdag moet geven, komen er dus stagedagen bij en kunnen we op het einde van onze stage nog wat profiteren.
Deze morgen ben ik opgestaan en Joyce had heerlijk 'boterhammen in een ei' klaargemaakt. Mmm echt zo lekker en veel beter dan de normale brood met honing. Je kan hier inderdaad wel veel kopen en Anke en ik hebben afgesproken dat we nog niet direct choco enzo gaan kopen, deze luxeproducten zijn veeel duurder dan in België. Terwijl al de andere zaken hier veel goedkoper zijn. Ik sms bijvoorbeeld naar belgië voor 0,073 euro! De daladala kost 300 shilling, en 1 euro is 1600 shilling, dus reken zelf maar uit! Melk is hier dan weer heeeel duur, en daarom kopen we melkpoeder, smaakt ongeveer hetzelfde maar kwaliteit verschilt toch wel.
Goed, ik ga jullie laten en hopelijk tot in de loop van deze week,
dikke kus
charlotte
zaterdag 23 februari 2008
Week 2 in kigoma town
Weer een weekje Kigoma achter de rug. Soms heb ik het gevoel dat het echt heel snel gaat, we zijn al de volle 2 weken hier. Maar er ligt nog zo ontzettend veel in het verschiet. Mijn grootste bezorgdheid blijft dat eindwerk. Mercikes aan iedereen die aangeboden heeft te helpen, ik laat jullie weten wanneer ik jullie kan gebruiken.
Als jullie mails sturen, en ze zijn echt naar mij gericht, zouden jullie dan een onderwerp kunnen nemen dat dat een beetje vermeld? Want al die ‘none’… ik heb soms echt traag en kort internet… merci!
Deze week was een heel drukke week, veel nieuwe indrukken, veel nieuwe inzichten, veel polepole ervaringen.
Maandag (was het polepole)
was weer een heel rustige dag op Ndela. Vooral de kindjes hebben me veel geleerd. Swahili is echt een ingewikkelde taal en ik kan maar enkele woordjes begrijpen. Alle afrikanen maar zeggen dat het echt niet zo moeilijk is om te leren (tarara...).
Dinsdag (was afsprakendag)
heb ik mijn eerste contacten gehad met de districtsleider van de scouts. Hij werkt op Mandaleo, dus als ik hem nodig heb, hij (Charles Luconda) is altijd dichtbij. Hij stelde een soort peer to peer education voor. Wij (Ndela) zouden de leiding opleiden, zodat deze in klassen hiv-preventie kan geven. Ik hoop dat ik met de informatie van Sensoa iets kan doen. Anke moet ook een peer to peer educatie project doen over Hiv.
Woensdag (charme van ziekenhuis)
ben ik samen met Mary haar papa gaan bezoeken in het ziekenhuis. Hij had er een nachtje moeten blijven omdat hij zich echt niet lekker voelde. Amaai, dat ziekenhuis! Vorige keer ben ik echter alleen maar in het eerste deel van het ziekenhuis geweest. Het deel waar je een soort ‘receptie’ hebt en waar de mensen wachten op een afspraak. Nu lag haar papa dus op een ziekenzaal. Hoewel zaal… twas een kamer van 6 op 20 waar wel 20 bedden in stonden. En werkelijk, wat een verschil met België… Je moet je eigen beddengoed meenemen, eigen eten, eigen medicatie,… En echt iedereen ligt in die ziekenzaal (wel mannen en vrouwen gescheiden) kinderen, bejaarden, alle soorten zieken door elkaar. Er was zelfs een gevangenen, want hij was met zijn been aan de rand van het bed vastgeketend. Om half 2 begon het bezoekuur, we kwamen aan om 1 uur en wachten zoals alle andere bezoekers, net buiten de zaal. Toen het half 2 was, stroomde iedereen binnen… wat een drukte, wat een kiekenkot. Het is hier blijkbaar de gewoonte dat gans de familie je komt bezoeken.
Mary haar papa had een x-ray moeten laten nemen, en er was niets te zien. Dus hij zal in de loop van volgende week naar Dar Es Salaam moeten vliegen. Das nog zoiets raar hier. Je moet eerst aan de dokter vragen achter een brief waarin staat dat het noodzakelijk is dat de zieke naar Dar moet. Dan moet er met de vliegtuigmaatschappij overlegd en onderhandeld worden over de prijs van het ticket. Er zijn per vliegtuig namelijk maar een aantal ‘zieke’ plaatsen. Daarom moet de familie van Mary ‘vechten’ tegen andere families.
Donderdag (met global arts group op stap)
was een heel bewogen dag! Toen ik op Ndela aankwam, stond de Global Arts Groep ( een dansgroep die opgericht is om de jeugd van straat te houden) te wachten op een camion. Ze houden vrijdag een dansoptreden en ja, er moet promotie gemaakt worden. Ik dus mee op die camion… We zijn heel Kigoma doorgereden, alle dorpjes bezocht… En maar dansen op die open camion, met super luide muziek uit de boksen, en sjaken met die konten (zoals alleen Afrikanen dat kunnen)… Overal even halt houden om een klein optredentje te doen, en doorrijden… Zo leuk! Hiervoor ben ik dus naar Afrika gekomen, dit maakt het echt meer dan goed! We waren pas laat in de avond thuis. Twas zelfs al donker… Gelukkig was Anke haar stagedag ook wat uitgelopen, zodat we samen ‘in het donker’ naar huis konden stappen. ’s Avonds was ik vuurrood en had ik overal blaasjes op mijn armen. Niet slim om een zwart truitje aan te trekken op een bloedhete dag.
Vrijdag (scouts… be prepared!)
was wederom een dag om nooit te vergeten. De hoofdleider had me uitgenodigd om vandaag mee te komen vieren. Het is blijkbaar een belangrijke dag voor de scouts… Ik denk dat Baden Powell geboren is… (ben niet 100% zeker)
Eerst heb ik met die gasten gezongen en gedanst, daarna aten we allemaal samen. En toen kon het feest pas echt beginnen. Eerst werd een hoogstaande scoutsvrouw uit de regio verwelkomt door een soort plechtige ceremonie. Daarna werd er formatie gefloten, jaja, dat kennen ze hier ook! En kwamen er een hoop scouties aangelopen. Na een tijdje had ik door dat deze geen sjaaltje aanhadden, zoals de anderen. Ze gingen in het midden van de formatie staan en de leiding begon te zingen. Eén voor één antwoorden ze hierop met een roep. Daarna moesten ze één voor een de vlag vastnemen en hun belofte doen. Vervolgens kregen ze hun sjaaltje. Twas echt zo fascinerend om te zien hoe het zo anders, maar toch zo hetzelfde is als bij ons. Ik moest direct terugdenken aan opening vaarseizoen.
Toen ik dacht dat alles erop zat, begon het pas! Deze gasten moesten ook nog gedoopt worden natuurlijk. En echt, spectaculair! Er hing een touw boven in de bomen, zeker 12 meter van de grond. De lengte was ongeveer 30 meter (ben niet goed in inschatten). En ze moesten van de ene kant naar de andere kant schuiven. Maar jong, zonder beveiliging ofzo he… Ocharme die hun ballekes, dacht ik. (Ik heb er filmpjes van!) En ondertussen derest maar dansen en roepen
- 1 leider roept ‘scouts’ en derest roept ‘be prepared’
- 1 leider roept ‘wie’ en derest roept ‘wa’
- 1 leider roept ‘wa’ en derest roept ‘wie’
of dat is toch wat ik ervan verstaan heb. Daarna werden er nog speechen gegeven, waar ik jammer genoeg alleen maar ‘Baden Powell, dada, wapi, nzuri’ en nog enkele woordjes van verstond. Gelukkig was er één van de leiding zo vriendelijk om het te vertalen. Het viel me op dat er vooral jongens aanwezig waren, ik denk dat ik maar een stuk of 5 meisje heb geteld en een 80 tal jongens.
’s Avonds zijn we naar het dansoptreden geweest van de Global Arts Group. Tviel een beetje tegen omdat het maar 2 liedjes dans was en daartussen nog comedy (in swahili) en filmpjes (in swahili). Dus zijn we (Anke, Constantino, Eric en ik) daarna naar een bar geweest. Een echte afrikaanse bar! Een hout chaletachtig ding, vol met kleurrijke kerstlichtjes, gekleurde flikkerlichten, blacklight toestanden, en Afrikaanse muziek. Kdacht boenk dat ik terug op Couleur Cafe was. Maarten, Arnoud… wou dat jullie erbij waren, jullie zouden het zo zalig gevonden hebben.
Voor de rest deze week niet echt iets speciaals … ’s Morgens de overvolle Dalladalla nemen, over je een vrouw zien die haar kindje borstvoeding geeft, woensdagmorgen voor de éérste keer een jogger gezien en twas nen blanke… zo’n gek zicht! Hij had echt een jogbroekie aan en een drinkfles erin… Hihi, tis zo gewoon in België en hier schrok ik me te pletter. Ik verschiet ook niet meer als ik het djingeltje van ‘marry christmas’ uit een gsm hoor komen.
Vorige zondag zijn we naar St Jacobson beach geweest. Twan, kmoest direct aan jou denken. Der lag een catje (catamaran) op het strand, tzou echt heerlijk zijn om hier een zeiltripje te plasseren… Het water werkt hier nog altijd maar den helft van den tijd, en stinken… daar trek ik me al niets meer van aan.
Mijn paspoort probleem gaat snel opgelost geraken, want ik kan alles regelen via de post. Gelukkig, ik had helemaal geen zin om helemaal naar Dar Es Salaam te gaan.
Zo dat was het weer voor deze week…
Als je eens een berichtje wil sturen, ik denk niet dat het veel kost… (vraag anders aan Arnoud en bellen is wel duur) mijn nummer is:
+255 762 864 562
Als je brieven wil sturen, volgende week vertrekken er mensen van de broeders naar Kigoma vanuit Gent. Misschien wil Hanne wel alles verzamelen en naar de stropstraat brengen? Mama gaat een zakje met kleren en curcus preventie brengen, dus er kunnen nog wel wat briefjes bij. Ik denk dat je ze best voor 1 maart bij mama of hanne kan bezorgen..
Sorry Hanne, maar ik hoop dat je er niet mee inzit om dit te doen, jou kot is het dichts, dus jij hangt eraan! Mijn postbodeke!
Als jullie mails sturen, en ze zijn echt naar mij gericht, zouden jullie dan een onderwerp kunnen nemen dat dat een beetje vermeld? Want al die ‘none’… ik heb soms echt traag en kort internet… merci!
Deze week was een heel drukke week, veel nieuwe indrukken, veel nieuwe inzichten, veel polepole ervaringen.
Maandag (was het polepole)
was weer een heel rustige dag op Ndela. Vooral de kindjes hebben me veel geleerd. Swahili is echt een ingewikkelde taal en ik kan maar enkele woordjes begrijpen. Alle afrikanen maar zeggen dat het echt niet zo moeilijk is om te leren (tarara...).
Dinsdag (was afsprakendag)
heb ik mijn eerste contacten gehad met de districtsleider van de scouts. Hij werkt op Mandaleo, dus als ik hem nodig heb, hij (Charles Luconda) is altijd dichtbij. Hij stelde een soort peer to peer education voor. Wij (Ndela) zouden de leiding opleiden, zodat deze in klassen hiv-preventie kan geven. Ik hoop dat ik met de informatie van Sensoa iets kan doen. Anke moet ook een peer to peer educatie project doen over Hiv.
Woensdag (charme van ziekenhuis)
ben ik samen met Mary haar papa gaan bezoeken in het ziekenhuis. Hij had er een nachtje moeten blijven omdat hij zich echt niet lekker voelde. Amaai, dat ziekenhuis! Vorige keer ben ik echter alleen maar in het eerste deel van het ziekenhuis geweest. Het deel waar je een soort ‘receptie’ hebt en waar de mensen wachten op een afspraak. Nu lag haar papa dus op een ziekenzaal. Hoewel zaal… twas een kamer van 6 op 20 waar wel 20 bedden in stonden. En werkelijk, wat een verschil met België… Je moet je eigen beddengoed meenemen, eigen eten, eigen medicatie,… En echt iedereen ligt in die ziekenzaal (wel mannen en vrouwen gescheiden) kinderen, bejaarden, alle soorten zieken door elkaar. Er was zelfs een gevangenen, want hij was met zijn been aan de rand van het bed vastgeketend. Om half 2 begon het bezoekuur, we kwamen aan om 1 uur en wachten zoals alle andere bezoekers, net buiten de zaal. Toen het half 2 was, stroomde iedereen binnen… wat een drukte, wat een kiekenkot. Het is hier blijkbaar de gewoonte dat gans de familie je komt bezoeken.
Mary haar papa had een x-ray moeten laten nemen, en er was niets te zien. Dus hij zal in de loop van volgende week naar Dar Es Salaam moeten vliegen. Das nog zoiets raar hier. Je moet eerst aan de dokter vragen achter een brief waarin staat dat het noodzakelijk is dat de zieke naar Dar moet. Dan moet er met de vliegtuigmaatschappij overlegd en onderhandeld worden over de prijs van het ticket. Er zijn per vliegtuig namelijk maar een aantal ‘zieke’ plaatsen. Daarom moet de familie van Mary ‘vechten’ tegen andere families.
Donderdag (met global arts group op stap)
was een heel bewogen dag! Toen ik op Ndela aankwam, stond de Global Arts Groep ( een dansgroep die opgericht is om de jeugd van straat te houden) te wachten op een camion. Ze houden vrijdag een dansoptreden en ja, er moet promotie gemaakt worden. Ik dus mee op die camion… We zijn heel Kigoma doorgereden, alle dorpjes bezocht… En maar dansen op die open camion, met super luide muziek uit de boksen, en sjaken met die konten (zoals alleen Afrikanen dat kunnen)… Overal even halt houden om een klein optredentje te doen, en doorrijden… Zo leuk! Hiervoor ben ik dus naar Afrika gekomen, dit maakt het echt meer dan goed! We waren pas laat in de avond thuis. Twas zelfs al donker… Gelukkig was Anke haar stagedag ook wat uitgelopen, zodat we samen ‘in het donker’ naar huis konden stappen. ’s Avonds was ik vuurrood en had ik overal blaasjes op mijn armen. Niet slim om een zwart truitje aan te trekken op een bloedhete dag.
Vrijdag (scouts… be prepared!)
was wederom een dag om nooit te vergeten. De hoofdleider had me uitgenodigd om vandaag mee te komen vieren. Het is blijkbaar een belangrijke dag voor de scouts… Ik denk dat Baden Powell geboren is… (ben niet 100% zeker)
Eerst heb ik met die gasten gezongen en gedanst, daarna aten we allemaal samen. En toen kon het feest pas echt beginnen. Eerst werd een hoogstaande scoutsvrouw uit de regio verwelkomt door een soort plechtige ceremonie. Daarna werd er formatie gefloten, jaja, dat kennen ze hier ook! En kwamen er een hoop scouties aangelopen. Na een tijdje had ik door dat deze geen sjaaltje aanhadden, zoals de anderen. Ze gingen in het midden van de formatie staan en de leiding begon te zingen. Eén voor één antwoorden ze hierop met een roep. Daarna moesten ze één voor een de vlag vastnemen en hun belofte doen. Vervolgens kregen ze hun sjaaltje. Twas echt zo fascinerend om te zien hoe het zo anders, maar toch zo hetzelfde is als bij ons. Ik moest direct terugdenken aan opening vaarseizoen.
Toen ik dacht dat alles erop zat, begon het pas! Deze gasten moesten ook nog gedoopt worden natuurlijk. En echt, spectaculair! Er hing een touw boven in de bomen, zeker 12 meter van de grond. De lengte was ongeveer 30 meter (ben niet goed in inschatten). En ze moesten van de ene kant naar de andere kant schuiven. Maar jong, zonder beveiliging ofzo he… Ocharme die hun ballekes, dacht ik. (Ik heb er filmpjes van!) En ondertussen derest maar dansen en roepen
- 1 leider roept ‘scouts’ en derest roept ‘be prepared’
- 1 leider roept ‘wie’ en derest roept ‘wa’
- 1 leider roept ‘wa’ en derest roept ‘wie’
of dat is toch wat ik ervan verstaan heb. Daarna werden er nog speechen gegeven, waar ik jammer genoeg alleen maar ‘Baden Powell, dada, wapi, nzuri’ en nog enkele woordjes van verstond. Gelukkig was er één van de leiding zo vriendelijk om het te vertalen. Het viel me op dat er vooral jongens aanwezig waren, ik denk dat ik maar een stuk of 5 meisje heb geteld en een 80 tal jongens.
’s Avonds zijn we naar het dansoptreden geweest van de Global Arts Group. Tviel een beetje tegen omdat het maar 2 liedjes dans was en daartussen nog comedy (in swahili) en filmpjes (in swahili). Dus zijn we (Anke, Constantino, Eric en ik) daarna naar een bar geweest. Een echte afrikaanse bar! Een hout chaletachtig ding, vol met kleurrijke kerstlichtjes, gekleurde flikkerlichten, blacklight toestanden, en Afrikaanse muziek. Kdacht boenk dat ik terug op Couleur Cafe was. Maarten, Arnoud… wou dat jullie erbij waren, jullie zouden het zo zalig gevonden hebben.
Voor de rest deze week niet echt iets speciaals … ’s Morgens de overvolle Dalladalla nemen, over je een vrouw zien die haar kindje borstvoeding geeft, woensdagmorgen voor de éérste keer een jogger gezien en twas nen blanke… zo’n gek zicht! Hij had echt een jogbroekie aan en een drinkfles erin… Hihi, tis zo gewoon in België en hier schrok ik me te pletter. Ik verschiet ook niet meer als ik het djingeltje van ‘marry christmas’ uit een gsm hoor komen.
Vorige zondag zijn we naar St Jacobson beach geweest. Twan, kmoest direct aan jou denken. Der lag een catje (catamaran) op het strand, tzou echt heerlijk zijn om hier een zeiltripje te plasseren… Het water werkt hier nog altijd maar den helft van den tijd, en stinken… daar trek ik me al niets meer van aan.
Mijn paspoort probleem gaat snel opgelost geraken, want ik kan alles regelen via de post. Gelukkig, ik had helemaal geen zin om helemaal naar Dar Es Salaam te gaan.
Zo dat was het weer voor deze week…
Als je eens een berichtje wil sturen, ik denk niet dat het veel kost… (vraag anders aan Arnoud en bellen is wel duur) mijn nummer is:
+255 762 864 562
Als je brieven wil sturen, volgende week vertrekken er mensen van de broeders naar Kigoma vanuit Gent. Misschien wil Hanne wel alles verzamelen en naar de stropstraat brengen? Mama gaat een zakje met kleren en curcus preventie brengen, dus er kunnen nog wel wat briefjes bij. Ik denk dat je ze best voor 1 maart bij mama of hanne kan bezorgen..
Sorry Hanne, maar ik hoop dat je er niet mee inzit om dit te doen, jou kot is het dichts, dus jij hangt eraan! Mijn postbodeke!
zaterdag 16 februari 2008
Abonneren op:
Berichten (Atom)
